دو پریتاں
۔۔۔۔۔۔
اسیں اوس محبت توں دور چنگے جیہڑی دنے تے رات رواوندی اے
چنگے بھلے سیانیاں نوں پھڑ کے جیہڑی رولدی، مت ونجاوندی اے
بھریاں مجلساں دے وچ بیٹھ کے تے رج پج بدنام کرواندی اے
محلوں کڈھ کے شہنشاہ زادیاں نوں لیڑے پاڑ فقیر بناوندی اے
اَن دھَن دی حب کیہ کم آونا، ایویں دھکے تروڑے کھواوندی اے
آؤ ہور محبت دا راہ دساں کندن خاک نوں جیہڑی بناوندی اے
جیہڑی دلاں دے جندرے کھولدی اے، جیہڑی اپنا آپ وکھاوندی اے
دنے، رات، دوپہر نوں جدوں چاہو، گھریں سد محبوب ملاوندی اے
درشن یار والا گھڑی گھڑی ہووے، جس دی مہک معراج چوں آوندی اے
میرا یار اکو جیہڑا یار سب دا اوہدی حب ڈاہڈے کمیں آوندی اے
حب یار دی میرے جیہے عاصیاں دی بیڑی پار سمندروں لاوندی اے
۔۱۹۷۲ء۔
No comments:
Post a Comment